Soms denk ik dat mijn zenuwstelsel een eenvoudige wens heeft:een rustige dag.Geen verrassingen. Geen lawaai. Geen chaos. Gewoon… normaal.

“Mijne kleinste,” zeg ik soms lachend.

Over woonzorgcentra, een zorgsysteem in overlevingsstand en wat echt zorg vraagt

Er zijn zinnen die ik in mijn werk vaak hoor.“U bent psychosegevoelig.”“Dit past bij een stemmingsstoornis.”“Dit lijkt op persoonlijkheidsproblematiek.”

Wanneer mensen horen in welke niche ik werk, zie ik soms al iets in hun blik verschijnen.Iets tussen: “Ah… zo iemand met zachte stem, kaarsjes, meditatiekussens en eeuwige innerlijke rust.”Laat ik dat beeld meteen maar even bijstellen: ik ben geen zenmeester, draag geen geitenwollen sokken en mijn zenuwstelsel is allesbehalve altijd kalm. Ik ben gewoon een mens met een lijf dat soms luid “genoeg” zegt.

Soms heb ik gewoon een mens nodig.Niet om iets op te lossen. Niet om me te overtuigen dat het wel meevalt. Gewoon iemand in mijn nabijheid.

We zeggen het zo vanzelfsprekend: afscheid nemen.Alsof het iets is wat je vastpakt, zorgvuldig inpakt en op het juiste moment weer loslaat.

De sneeuw ligt er. Overal.En terwijl het verkeer voorzichtig schuifelt, mensen mopperen over gladde wegen en het journaal waarschuwt voor “verkeershinder”, voel ik iets heel anders in mijn lijf: opluchting.

De laatste dagen van december hebben iets vreemds.Alsof heel het jaar plots naast je komt zitten met een warme chocomelk en zegt:“Wel… zullen we eens even praten?”

Kerstavond.Een avond die bol staat van verwachtingen.Warmte. Verbinding. Betekenis.En ergens ook van het stille idee dat het nu goed zou moeten voelen.

Er zijn mensen die floreren onder druk.Die pas in gang schieten als de deadline hijgend in hun nek staat.De adrenaline doet zijn werk, de focus verscherpt, en bam: resultaat.

Als je me een beetje kent, weet je dit al: ik hou van echtheid. Van de dingen die vanzelf komen, zonder druk of dwang. Van een goed gesprek dat vloeit zonder een onderliggende agenda. Van momenten waarop ik gewoon mezelf kan zijn – met al mijn gevoeligheid, kwetsbaarheid en een snufje humor.