De sneeuw ligt er. Overal.En terwijl het verkeer voorzichtig schuifelt, mensen mopperen over gladde wegen en het journaal waarschuwt voor “verkeershinder”, voel ik iets heel anders in mijn lijf: opluchting.

De laatste dagen van december hebben iets vreemds.Alsof heel het jaar plots naast je komt zitten met een warme chocomelk en zegt:“Wel… zullen we eens even praten?”

Kerstavond.Een avond die bol staat van verwachtingen.Warmte. Verbinding. Betekenis.En ergens ook van het stille idee dat het nu goed zou moeten voelen.

Er zijn mensen die floreren onder druk.Die pas in gang schieten als de deadline hijgend in hun nek staat.De adrenaline doet zijn werk, de focus verscherpt, en bam: resultaat.

Als je me een beetje kent, weet je dit al: ik hou van echtheid. Van de dingen die vanzelf komen, zonder druk of dwang. Van een goed gesprek dat vloeit zonder een onderliggende agenda. Van momenten waarop ik gewoon mezelf kan zijn – met al mijn gevoeligheid, kwetsbaarheid en een snufje humor.

Er is een moment elk jaar — meestal ergens tussen “oei, het is al om vijf uur donker” en “waarom hoor je overal Mariah Carey?" — waarop mijn lijf luidop verzucht: “Ik ben er niet klaar voor.”

Soms lees je een beleidsbeslissing en denk je: “Eindelijk.”Dat had ik deze week toen ik hoorde dat langdurige psychiatrische zorg vanaf 2026 eindelijk onder de maximumfactuur (MAF) zal vallen.Een technische zin met een grote impact.

Ik zeg het wel vaker met een knipoog:ik bén sociaal, maar met een handleiding.

Er zijn van die periodes waarin ik mezelf betrap op het willen oplossen van het leven zelf. Alsof ik met een goed gesprek, een plan en wat gezond verstand alles terug in balans kan brengen — bij mezelf, bij anderen, bij het universum als het even kan.En eerlijk? Soms lukt dat. Tot het niet meer lukt.

Elk jaar opnieuw.Dat moment waarop de klok een uurtje teruggaat en ik denk: “Ha, extra slaap!”Tot ik de dag erna om 17u al het gevoel heb dat ik dringend in pyjama moet, een dekentje over me wil trekken en het liefst tot april wil overwinteren.

Er zijn mensen die hun verjaardag aankondigen alsof het een nationale feestdag is.En er zijn mensen zoals ik.Die stilletjes hopen dat niemand het weet — maar tegelijk toch een beetje teleurgesteld zijn als niemand eraan denkt.

Je zou denken dat een stress- en prikkelregulatiecoach altijd in flow leeft.Rustig ademend, met een soepel zenuwstelsel en een hoofd vol inspiratie.Wel… think again.