De sneeuw ligt er. Overal.
En terwijl het verkeer voorzichtig schuifelt, mensen mopperen over gladde wegen en het journaal waarschuwt voor “verkeershinder”, voel ik iets heel anders in mijn lijf: opluchting.
Niet omdat ik de praktische kant ontken — ja, het is opletten geblazen, en ja, ik kijk ook liever drie keer naar de weersvoorspelling voor ik de baan op ga.
Maar onder die logica, onder dat “het is lastig”, gebeurt er nog iets anders. Iets wat je vooral voelt als je hoogsensitief bent: de wereld wordt zachter.
Sneeuw dempt. Geluid. Beweging. Prikkels.
Het lijkt alsof iemand het volume van het leven een paar streepjes lager zet.
En mijn zenuwstelsel… zucht opgelucht.
Trager mag ineens weer
Wat mij zo raakt aan sneeuw, is niet alleen hoe mooi het is, maar hoe anders alles aanvoelt. Mensen lopen langzamer. Auto’s rijden voorzichtiger. De natuur lijkt even in te houden. Alsof het collectief oké is om niet te haasten.
Voor iemand zoals ik — die leeft met een gevoelig zenuwstelsel, een hoofd dat snel alles registreert en een lijf dat niet altijd kan volgen — voelt dat bijna revolutionair.
In een wereld die meestal roept: sneller, efficiënter, meer, fluistert sneeuw:
Rustig maar. Het mag even minder.
En eerlijk? Dat is geen luxe voor mij. Dat is noodzaak.
Sereniteit als prikkelregulatie
Als stress- en prikkelregulatiecoach kijk ik automatisch door die bril: wat doet dit met ons systeem?
Sneeuw brengt rust, niet alleen visueel maar ook fysiologisch. Minder prikkels, minder contrast, minder chaos. Alles wordt monochroom, eenvoudiger. De lijnen vervagen, de wereld wordt één zacht decor.
Het is alsof mijn lichaam zegt: Ah. Dit tempo herken ik.
Niet dat mijn gedachten plots verdwijnen — laten we realistisch blijven — maar ze worden… stiller. Minder scherp. Minder dwingend. Alsof zelfs mijn binnenwereld even meewintert.
Niet iedereen houdt hiervan — en dat is oké
Ik weet het: voor velen is sneeuw vooral gedoe.
Koude voeten. Nat haar. Files. Gladde stoepen.
En ja, ik ben ook geen fan van onverwachte slippartijen (mijn zenuwstelsel houdt van veiligheid, niet van acrobatiek).
Maar tegelijk kan ik het niet laten om te glimlachen wanneer ik buiten stap en alles er plots… anders uitziet. Zachter. Heldere lucht. Gedempte geluiden. Zelfs mijn straat lijkt even een rustplek in plaats van een sluiproute.
Alsof de wereld zegt: Vandaag doen we het op fluisterstand.
Wat sneeuw mij herinnert
Misschien is dat wat me het meest raakt: sneeuw herinnert me eraan dat traagheid geen zwakte is.
Dat stilte geen leegte is.
Dat niet alles altijd vooruit moet.
Als HSP voel ik hoe mijn systeem hier letterlijk van tot rust komt. En ik denk dan: wat als we dit gevoel niet alleen zouden toelaten bij sneeuw? Wat als we het ook wat vaker in ons dagelijks leven zouden mogen binnenlaten?
Niet altijd. Niet overal. Maar af en toe. Bewust. Met mildheid.
En jij?
Wat doet sneeuw met jou?
Word je er zenuwachtig van — of net rustiger?
Voelt het als hinder… of als een zeldzaam moment waarin de wereld even ademt?
Voor mij is het een uitnodiging.
Om trager te zijn. Zachter. Aandachtiger.
En om te onthouden dat mijn tempo ook een tempo is.
Zelfs — of misschien juist — wanneer de wereld wit wordt.❄️
Reactie plaatsen
Reacties